The Pure Necessity, 2016
Mονοκάναλη προβολή βίντεο, 50′
Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη και των γκαλερί Pedro Cera, Λισαβόνα, Annet Gelink, Άμστερνταμ, Sean Kelly, Νέα Υόρκη, Greta Meert, Βρυξέλλες, Esther Schipper, Βερολίνο και Rüdiger Schöttl, Μόναχο
Στο βίντεο Τhe Pure Necessity (Η καθαρή αναγκαιότητα), οDavid Claerbout ξαναδιαβάζει την κλασική ταινία κινουµένων σχεδίων του 1967 Το Βιβλίο της Ζούγκλας, η οποία βασίστηκε στο οµώνυµο βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. O Claerbout ανατρέπει πλήρως την αφήγηση, επιλέγοντας να µην ξαναπεί την συναισθηµατικά φορτισµένη παιδική ιστορία του µικρού αγοριού που το εγκατέλειψαν στην ζούγκλα, αλλά να αφαιρέσει εντελώς τον ανθρωποµορφισµό από όλα τα ζώα της αρχικής ταινίας και µάλιστα να απαλείψει εντελώς τον κεντρικό χαρακτήρα, το «ανθρώπινο κουτάβι».

Επί τρία χρόνια ο Claerbout και η οµάδα του ξανασχεδίαζαν ένα προς ένα στο χέρι τα καρέ της αρχικής ταινίας, δηµιουργώντας µια νέα ταινία, πολύ διαφορετική από το πρωτότυπο της Disney. Η αφήγηση και τα voice over έχουν αφαιρεθεί, επιτρέποντας στα ζώα να επιστρέψουν στη φυσική τους κατάσταση και να κινούνται στη ζούγκλα σαν η ιστορία να ξεδιπλώνεται αβίαστα στο αληθινό τους οικοσύστηµα. Η ταινία του Claerbout µάς υπενθυµίζει πως εµείς οι άνθρωποι έχουµε την τάση να αποδίδουµε ανθρώπινες ιδιότητες στα ζώα, πασχίζοντας να καταλάβουµε την εσωτερική τους ζωή και να γεµίσουµε το κενό – που έχουµε σε σχέση µε αυτά – µε οικεία σε µας χαρακτηριστικά. Μολονότι ο ανθρωποµορφισµός µάς βοηθά –ιδίως τα παιδιά– να συνδεθούµε µε την µη ανθρώπινη ζωή, οδηγεί σε παρανοήσεις, καθώς συχνά παρερµηνεύει τη συµπεριφορά και τις πραγµατικές ανάγκες της. Είναι σηµαντικό να κατανοήσουµε τους περιορισµούς του ανθρωποµορφισµού για να χτίσουµε µια σχέση αληθινή µε τα ζώα, βασισµένη στον σεβασµό.
Ο David Claerbout γεννήθηκε στο Κόρτραϊκ του Βελγίου· ζει και εργάζεται μεταξύ Αμβέρσας και Βερολίνου.
Γνωστός για τις καθηλωτικές εμπειρίες που δημιουργεί, θολώνοντας τα όρια μεταξύ φωτογραφίας και κινηματογράφου, ο David Claerbout συνδυάζει τη φωτογραφία, το βίντεο, τον ήχο και την ψηφιακή τεχνολογία. Η πρακτική του αμφισβητεί τις συμβατικές αντιλήψεις περί χρονικότητας και διάρκειας. Τα έργα του σε βίντεο είναι μια συγχώνευση φωτογραφικών και κινηματογραφικών εικόνων, που αιωρούνται σε μια ένταση μεταξύ ακινησίας και κίνησης, διαστέλλοντας τον χρόνο και τη μνήμη – τόσο την πολιτισμική όσο και την προσωπική.