Κρεµασµένα στον τοίχο σαν ένα αστικό τοπίο σε σµίκρυνση βρίσκονται τριάντα αδειανά κλουβιά, καθένα µε µοναδικό ένοικό του ένα ηχείο. Ανάµεσά τους κάποια είναι περίτεχνα, επάργυρα ή επιχρυσωµένα, ενώ άλλα είναι σκουριασµένα και καταπονηµένα από το πέρασµα του χρόνου. Από τα πυκνά πλέγµατα των κλουβιών αναδύονται εν χορώ τιτιβίσµατα και τρίλιες, σιωπές και κελαηδήµατα. Είναι το τραγούδι της καρδερίνας, Carduelis carduelis το λατινικό της όνοµα, El Meknine στην Αλγερινή γλώσσα: στη χώρα αυτή η καρδερίνα θεωρείται πολύτιµη συντροφιά. Καφεκίτρινη και λευκή, µε ένα προσωπάκι βουτηγµένο σε κόκκινο βερµιγιόν και φτερά που γυαλίζουνε χρυσά, η καρδερίνα κατέχει κεντρική θέση στην εικονογραφία της αγάπης και της ελευθερίας. Ωστόσο, µολονότι ενσαρκώνει την ιδέα της ελευθερίας, η εξηµέρωσή της συνιστά πλέον την µεγαλύτερη απειλή για την ύπαρξή της. Αυτό γίνεται σαφέστερο µόλις ο θεατής αντιληφθεί πως τα ηχεία µέσα στα κλουβιά δεν µεταδίδουν στην πραγµατικότητα το κελάηδισµα της καρδερίνας αλλά τα σφυρίγµατα ανθρώπων που µιµούνται το τραγούδι της. Η εγκατάσταση του Tabti, Homo carduelis (Ο άνθρωπος καρδερίνα), αποτελεί µια µεταφορά για το ίδιο το ανθρώπινο είδος: µήπως, εµείς που παγιδεύουµε τα ζώα, ενώ τραγουδάµε για το φτερούγισµα και την οµορφιά της καρδερίνας, είµαστε κι οι ίδιοι παγιδευµένοι σε κλουβιά;