Οι περισσότερες φωτογραφίες πουλιών γίνονται µε τηλεφακό για να τα φέρουν κοντά, ενώ πετάνε. Φόντο συνήθως ο ουρανός κι ο φωτογράφος, επιστήµονας ή birdwatcher, θαυµαστής του ζωικού είδους που έχει το προνόµιο να πετά. Αντίθετα, τα πουλιά του Νίκου Μάρκου, πιάνονται µε «κανονικούς» φακούς και φόντο τα φυλλώµατα των δέντρων. Σπάνια πετούν, κρυµµένα στα κλαδιά ίσα που διακρίνονται, µικρά, σε απόσταση. Προσοµοίωση της θέασής τους στην πραγµατικότητα. Κι ενώ εκεί, αν πλησιάζαµε, θα πετούσαν να φύγουν, εδώ στέκονται, εστιασµένα µε ακρίβεια σε υψηλή ανάλυση, µας περιµένουν. 

Τα ανακαλύπτουµε, πάµε κοντά, αποµακρυνόµαστε πάλι. Και στιγµιαία ταυτιζόµαστε µ’ αυτές τις µικρές ευάλωτες ψυχές, τους τραγουδιστές του εφήµερου, τους αρνητές του βάρους. Οι πιο χαρούµενες εκδοχές της ζωής χαρίζουν µέσα σε αυτές τις εικόνες µια υπόσχεση πετάγµατος. Κηρύττουν την φιλοσοφία της ελαφράδας. Τι ανάγκη έχουµε τέτοιες εικόνες; Καθώς η ανθρώπινη δραστηριότητα ταράζει τη φύση κι όλο και περισσότερα είδη εξαφανίζονται, η υπενθύµιση της χαράς του κόσµου που αντιπροσωπεύουν τα πουλιά, ίσως συντείνει σε µια επανεκτίµηση. Στην επανεπένδυση στο πολύτιµο που χάνεται. Αν οι φωτογραφίες του Μάρκου, εκτός από ακίνδυνες, είναι και ωφέλιµες, είναι για αυτόν το λόγο. (Κείµενο: Πάνος Κοκκινιάς)