To έργο Σήµερα είµαι, αύριο δεν είµαι, που γυρίστηκε στη βιοµηχανική περιοχή του Ασπροπύργου, µας αποκαλύπτει ξεχασµένες ζωές σε έναν ξεχασµένο τόπο. Η δικάναλη εγκατάσταση αντιπαραβάλλει τη ζωή των αδέσποτων ζώων σε ένα ερειπωµένο βιοµηχανικό τοπίο µε τα ανθρώπινα απόβλητα που σωρεύονται σε µία µεγάλη χωµατερή. Ανάµεσα στα υπόλοιπα απορρίµµατα, τα σπασµένα παιχνίδια φέρνουν στο µυαλό τα σκυλιά που υιοθετήθηκαν από µια αστόχαστη παρόρµηση και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν. Η µεταφορά τονίζει την απώλεια της αµοιβαίας κατανόησης µεταξύ ανθρώπων και ζώων. Ο Μενέλαος Καραµαγγιώλης µάς καλεί να προβληµατιστούµε για τη θέση των ζώων στην κοινωνία µας και αµφισβητεί την ιεράρχηση των διαφορετικών µορφών ζωής. Επιπλέον, το έργο υπενθυµίζει τα βάσανα των αναρίθµητων αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα, την εγκατάλειψή τους, την πληµµελή επιβολή του νόµου, παρά τις πρόσφατες νοµοθεσίες, τις παρωχηµένες αντιλήψεις για τα ζώα ως ιδιοκτησία µας ή εργαλεία δουλειάς, ιδίως στις αγροτικές περιοχές.

Tο βίντεο είναι µέρος ενός ευρύτερου πρότζεκτ, του πολυµεσικού, συλλογικού έργου σε εξέλιξη µε τίτλο Greekies που κινηµατογραφείται από το 2011 στην περιοχή της Ελευσίνας και του Θρασίου Πεδίου. Με αφετηρία την κινούµενη εικόνα αποτυπώνει τα αδέσποτα ζώα και αδέσποτους χώρους, ιστορίες, ανθρώπους που γίνονται οι ήρωες απρόβλεπτων ταινιών και δηµιουργούν δηµόσιους διαλόγους, καλλιτεχνικές δράσεις πάνω σε κρίσιµα περιβαλλοντικά και κοινωνικά θέµατα σε ένα νοητό τρίγωνο από την Αθήνα έως την Ελευσίνα. Πυρήνας της δράσης είναι τα παρατηµένα και τραυµατισµένα αδέσποτα της περιοχής, που είναι εξαιρετικά δηµοφιλή για υιοθεσία στο εξωτερικό παρά τις εµφανείς αναπηρίες τους: τα Greekies.

____________________

Το Αναζητώντας ένα κλουβί είναι µια προβολή 80 διαφανειών που καταγράφουν την τρυφερή σχέση ενός νεαρού κρατούµενου σε κέντρο ανηλίκων και του µικρού πουλιού που ζει στο κελί του. Το έργο αποτελεί µέρος της ευρύτερης ενότητας µε τίτλο Ένα πουλί σε αναζήτηση κλουβιού στην οποία ο Μενέλαος Καραµαγγιώλης εξετάζει από διαφορετικές οπτικές και µε ποικίλα µέσα τη σχέση του νεαρού κρατούµενου και του πουλιού. Το αγόρι ταΐζει το πουλί, µάλλον µια καρδερίνα, αλεσµένη τροφή µε µια σύριγγα. Το πουλί ακόµα δεν είναι αρκετά δυνατό για να πετάξει, µαθαίνει να ανοίγει τα φτερά του και τρεµοπατά πάνω στο χέρι που το φροντίζει. Φαίνεται ελεύθερο, πουθενά δεν διακρίνονται δεσµά ή κλουβί, κι όµως βρίσκεται σε φυλακή. Μόνον µέσα από εικόνες, χωρίς άλλη αφήγηση ή ήχο, ο θεατής παρακολουθεί τις σχέσεις αλληλεξάρτησης µεταξύ ενός ανθρώπου κι ενός πουλιού, µαζί και όλα όσα τους ενώνουν και τους χωρίζουν.