Άραγε τα ζώα που γεννιούνται αιχµάλωτα ονειρεύονται την ελευθερία; Έχουν συναίσθηση πως εκτρέφονται ως προϊόντα; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήµατα που θέτει ο Igor Grubić στο πιο πρόσφατο πειραµατικό του φιλµ Ingresso Animali Vivi (Είσοδος Ζωντανών Ζώων). Κινηµατογραφηµένη κατά τη διάρκεια της νύχτας µέσα σ’ ένα ιταλικό σφαγείο, η ταινία είναι διασταύρωση µεταξύ ντοκιµαντέρ και µυθοπλασίας. O πρωταγωνιστής –ένας σκύλος– είναι το µόνο ζώο που µπαίνει σε τούτη τη στοιχειωµένη από τη φρίκη αίθουσα και βγαίνει ζωντανό.
Ο Grubić υιοθετεί µια µη ανθρώπινη οπτική γωνία για να τονίσει την ενσυναίσθηση και τη συµπόνια του πρωταγωνιστή του για τα ζώα που προορίζονται από τη γέννησή τους να καταναλωθούν ως προϊόντα στο τραπέζι µας: η σκελετωµένη, φασµατική παρουσία τους πλανάται παντού σε τούτη τη «βιοµηχανία του θανάτου». Ο Grubić πλάθει µια ανησυχητική, ανατριχιαστική κινηµατογραφική ατµόσφαιρα για να αφυπνίσει τη συνείδηση του θεατή και να του δείξει όχι µόνον την αποτυχία των ανθρώπων να προστατέψουν τον πλανήτη και να µεριµνήσουν για την ευζωία των ζώων αλλά και την ανικανότητα ή την απροθυµία τους ως είδος να αναθεωρήσουν τις συνήθειές τους. 

Παράλληλα µε το βίντεο, εκτίθεται µια σειρά από αφίσες/πανό µε τίτλο Do Animals? (Άραγε τα ζώα;, 2025) που είναι τοποθετηµένες στο εξωτερικό µέρος του κτιρίου και τον περιβάλλοντα δηµόσιο χώρο.