Αναγνωρισµένος ως ο κορυφαίος Έλληνας ανιµαλιέ ή ζωογράφος, ο Ευριπίδης Βαβούρης αφιέρωσε το γλυπτικό έργο του στην αποτύπωση της ζωτικής δύναµης και του χαρακτήρα των ζώων. ∆ουλεύοντας κυρίως σε µάρµαρο και µπρούντζο, δηµιούργησε νατουραλιστικές και βαθιά εκφραστικές απεικονίσεις, εστιάζοντας στην κίνηση, στη στάση του σώµατος και στον βαθύτερο εαυτό κάθε ζώου. Το έργο του αντανακλά µεγάλη ευαισθησία για τις µορφές και τις «χειρονοµίες» των οικιακών και άγριων ζώων, εστιάζοντας τόσο στη φυσική παρουσία όσο και στη συµβολική σηµασία τους. Αντλώντας από την κλασική γλυπτική παράδοση αλλά και από την εικονογραφία του µοντερνισµού, το έργο του Βαβούρη ξεχωρίζει για την ισορροπία του µεταξύ ρεαλιστικής απόδοσης και καλλιτεχνικής ερµηνείας, εξασφαλίζοντας στον δηµιουργό του µια ξεχωριστή θέση στην ελληνική γλυπτική.

Για την ιδιαίτερη σχέση του γλύπτη και των έργων του µε τον κόσµο των ζώων έγραψε ο Μίνως Αργυράκης (Ελληνική ∆ηµιουργία, τχ. 43/ 15.11.1949): «Εκείνο που συγκινεί περισσότερο τον συµπαθή αυτό γλύπτη είναι τα ζώα. Τα νοιώθει φαίνεται πολύ κοντά του. Αισθάνεται στη σιωπηλή νωχέλεια των γατιών, εκφράζει µε πολλή αγάπη, σ’ ένα τρυφερό σύµπλεγµα, τα δύο γελάδια του, το ένα ξαπλωµένο, και το άλλο κοντά του, σε µια µυστική συνεννόηση µεταξύ τους, και δίνει σε όλα αυτά κάτι από τον εαυτό του. Ζωντανεύει τη βουβή τους παρουσία, και µας κάνει να νοιώθουµε πως µας µιλούν». Ενώ ο Στέλιος Λυδάκης (Οι Έλληνες γλύπτες, Αθήνα 1981) σηµείωνε: «Σε πολύ ρεαλιστικό ύφος αναζητεί χαρακτηριστικές εκφράσεις των κατοικίδιων κυρίως ζώων (γάτες, σκυλιά, άλογα) που αποδίδει σε µάρµαρο, χαλκό ή τερακότα. Στην απόδοση ανθρώπινων µορφών παραµένει επίσης ρεαλιστής. Βασικά επιµένει στην εξειδίκευσή του σ’ ένα θέµα, όπως τα ζώα, που µόνο σπάνια είχαν απασχολήσει σαν αυτοδύναµες πλαστικές οντότητες τη νεοελληνική γλυπτική».